Pustelnia Eliasza - dom formacyjny
w uciszenie serca ...
W 1993 roku wśród grupy osób wywodzących się z różnych grup odnowy Kościoła zrodziło się pragnienie utworzenia Miejsca Ciszy i Modlitwy, w którym zostanie podjęta troska o wydobycie ze skarbca tradycji - mądrości i duchowego piękna pierwszych wieków Kościoła.
Narodzenie. Odrodzenie. Wypełniona Obietnica.
I jeszcze bardziej jak nigdy dotąd
tęskna gotowość aby wybrać:
Dobro, Piękno
Prawdę, Sprawiedliwość ...
bo Dziecię w żłobie
będzie Znakiem,
po kres czasu.
I potwierdzeniem,
iż naród kroczący w ciemnościach
ujrzał Światłość.
Pozwól Panie, aby choć okruch Jego blasku w zetknięciu z sercem pozwolił
WIDZIEĆ I ŚWIĘTOWAĆ.
Prostota pozostaje ciągle wyzwaniem. Jest lekarstwem na połowę zła tego świata. Bez recepty. Ale to lekarstwo nie ma dzisiaj wzięcia. Raczej, człowiek prosty staje się dla wielu społeczności zagrożeniem, w najlepszym wypadku utrudzeniem. Zdecydowanie jednak częściej - dziwakiem.
Czym prostota jest, a czym nie?
Zmagając się z przemijaniem życia, cyklicznie raz po raz, zachęceni strategią tego świata, wytężamy siły aby domknąć stary i powitać nowy rok, „świętując” kolejny, jak bardzo umowny reset wybrzmiewającego czasu. Przy okazji mierząc i wartościując życie, które już ”poza” nami, a także budując często całe stosy nadoczekiwań wobec tego co „przed”. A wszystko w atmosferze dobrze wykonanego obowiązku, jak gdyby od tego zależał właściwie odczytany sens naszego życia.
Każdy poniedziałek
to nasz czas Pustyni.
W tym dniu Dom jest niedostępny, nie odbieramy telefonów, nie odpowiadamy również na żadne wiadomości.
